Dit is nu mijn thuis. Alweer een nieuw thuis. Soms maakt het me verdrietig dat ik zo veel plekken heb om thuis te zijn. Zo kan ik toch nooit verdwalen.

Ik ken de weg hier en Kike ook. Kike is de man die zo vriendelijk is om mij zijn huis binnen te laten. Precies nu komt hij met zijn zaklamp op zijn hoofd gebonden de woonkamer binnenlopen. Winterjas nat, haar nat, schoenen nat. De schoenen worden achtergelaten bij de voordeur en de andere resten regen worden in de keuken uitgeschud. 

Hij loopt de trap op. Nieuw gekocht WC-papier wordt in de badkamer gelegd. De Belg en de Frans spelen kaart aan de kleine ronde woonkamertafel. Af en toe staat één van hen op om één van de huisdieren op hun flikker te geven. De huisdieren gedragen zich namelijk vrijwel nooit en de huisbaas is niet consequent genoeg om daar verandering in aan te brengen. Wat nu tot gevolg heeft dat het meisje dat niets met katten heeft, een kat de deur uit moet zetten. Een kat die niet begrijpt waarom want de ene keer mag het wel en de andere keer niet.

Toch geloof ik niet dat ze het erg vinden wanneer ze naar buiten moeten. Buiten is namelijk een heel mooi fantastisch koninkrijk waar zij (en wij) over mogen regeren. Honderden olijfbomen, duizenden grassprietjes en geen wolken.

De poort naar dit paradijs wordt versierd met kapotgevallen daktegels en stukken oud ijzer. Twee stukken oud ijzer die nog enigszins nut hebben zijn de twee stoelen die aan weerszijden van de poort staan. Echt nut hebben ze niet want het doet pijn aan je billen om op de linker te zitten omdat die geen kussen heeft en de rechter heeft een altijd nat kussen.

De katten vinden het anders niet erg om er op te liggen en soms wordt er gevochten over wie er op deze troon naast de poort naar het paradijs mag slapen. Met de ogen dicht is dit rijk namelijk nog steeds heel mooi. De wind waait hier niet, maar aait zachtjes over je haar. Zelfs de regen maakt je niet nat, maar maakt je mooi fris.

De regen die hier komt is denk ik niet koud omdat zij altijd eerst een warme knuffel krijgt van de berg die voor ons staat. Wanneer de wolk op de koffie komt, wordt zij eerst gespleten door de punt van de berg en daarna walst zij langs het dorp waar iedereen haar vriendelijk groet, waarna zij de katten hier slapend voor de poort kan vinden.

Soms voeg ik mij bij hen. Wij maken een rij voor het huis. Kat op troon, kat naast troon, mens met boek naast kat, hond naast mens met boek. Wanneer wij ons rijtje maken kijken wij allemaal tegen de zon in, omdat de poort uitkijkt over het gouden zuiden. Wij blijven met onze gezichten naar het zuiden gedraaid. Wij wachten tot de zon ook moe is van de dag en zij zich laat zakken achter de gele bladeren van de bomen die zich voorbereiden op een winterslaap.

Wanneer de bladeren van de bomen licht geven wachten wij tot de lucht een nieuwe kleur krijgt. Hetgeen betekent dat de zon inmiddels haar kleuren met die van de nacht aan het mengen is.

Wij hebben goed wacht gehouden over het paleis.

Zuid-Oost XIV Zwembad

Om de drukte van de keuken te ontvluchten; en om zogenaamd nuttig te zijn op mijn vrije dag; en om de gasten wat te kunnen vertellen; en ook omdat ik het leuk vind, ben ik vandaag meegegaan met een gratis tourgids door Florence. Op de vroege morgen mocht ik aansluiten aan de ontbijttafel, die voor de verandering eens niet door mij georganiseerd werd. 

Uiteraard wil ik optimaal genieten van mijn vrije dag en ben ik wat eerder opgestaan zodat ik niet hoefde te haasten. Uiteraard ben ik uiteindelijk alsnog rennend en haastend het gebouw uitgegaan. Met de bekende stenen en hobbels onder mijn voeten kon ik enigszins snel en gemakkelijk mijn weg naar de obelix vinden die was aangewezen als beginpunt van de tour, waar zich een stuk of vijftig mensen zich verzameld hadden om de twee gidsen die allebei keken alsof ze altijd lachen, maar eigenlijk een hekel hebben aan het punt in het leven waarin zij zich nu bevinden, ver van het uitkomen van hun werkelijke dromen, maar te beleefd en verbitterd om er over te klagen. En uiteraard zou dat hun portemonnee ook niet helpen aangezien die afhankelijk is van de vriendelijkheid en vrijgevigheid van de mensen die zij rondleiden. 

Als reiziger alleen, ben je best vaak alleen (duh), dus ook bij de obelix stond ik alleen. Gelukkig zijn mensen die alleen reizen wel wat vaker eenzaam (goh dat klinkt nu al tegenstrijdig) en vaak duidelijk te herkennen aan het feit dat ze alleen staan (duh). Een jonge vrouw die ook alleen reisde, had mij dus zo uit de groep gepikt en begon zonder gêne een gesprek wat ertoe zou leiden dat wij voor de twee uren die de tour in beslag zou nemen, eventjes geen eenzame reizigers zouden zijn. Haar naam is Julia, ze komt uit Australië en woont in London, omdat er in Londen meer banen zijn voor juffen dan bij haar thuis. En uiteraard wilde zij altijd al graag reizen en was dit een perfecte combinatie voor haar. Ze heeft de zomervakantie dan ook gebruikt om rond te reizen door midden- en oost-Europa. We konden allebei maar half verstaan wat onze verloren gids ons vertelde, maar samen verstonden we alles en zelfs meer, omdat wij nu ook met meer ogen keken dan we deden voordat we elkaar ontmoet hadden. 

Tijdens de tour heb ik alsmaar rondgelopen met mijn bikini, handdoek en boek in de tas omdat ik van plan was tussen de tour en mijn school in eventjes te gaan zwemmen. Na de tour heb de gids gevraagd waar ik heen kon gaan. Nadat ik het gevraagd heb, heb ik het online opgezocht en alle zwembaden waren te ver weg voor mijn vermoeide lijf. Er was een zwembad dat dicht bij de tramhalte lag en ik besloot eens te koekeloeren naar de prijzen op de website. Uiteraard was de website Italiaans en uiteraard kon ik niks vinden over de prijzen. Dus besloot ik te bellen, want dat lezen in Italiaans is te moeilijk. Dat lukte natuurlijk niet omdat ik niet weet hoe ik naar buitenlandse nummers moet bellen. In de tussentijd zat ik al best een poos op mijn gat, op de stoep, op een of ander belangrijk plein in deze grote historische stad waar ik maar geen zwembad kon vinden. Eindelijk lukte het bellen! Maar het antwoord op de vraag of madame engels sprak, was duidelijk een nee. “Alleen vandaag zwembad mogelijk?” was het enige wat ik kon zeggen wat in de buurt kwam van mijn daadwerkelijke vraag. Het antwoord was lang en ingewikkeld en toen ik zei het niet te begrijpen gaf zij weer een lang en ingewikkeld antwoord. Toen ik vroeg of het antwoord nou een ja of een nee was, was het gesprek snel gedaan. Nee ik kon niet alleen vandaag zwemmen. Dank u wel mevrouw, groetjes!

Zuid-Oost XIII Sleutelgat

Ik zat lang te wachten op de gasten die al zouden arriveren voordat ik al klaar zou zijn met schoonmaken. Ze bleken vertraging te hebben, kwam ik achter nadat ik turbo turbo had schoongemaakt met het nieuwe Franse meisje. Toen we klaar waren met het schoonmaken van het huis – uiteraard kwam haar antwoord op de vraag of ze liever de wc of de vloer deed, erop neer dat ik de wc mocht doen – zijn we op de bank gaan liggen en hebben we niet gesproken. In stilte zijn we allebei in slaap gevallen en bij het wakker worden heb ik haar uit vriendelijkheid gezegd dat ze wel kon gaan, omdat het nog even kon duren en dat ik deze wel op mij wilde nemen, omdat zij hier nog maar net werkte. Zonder reactie vertrok ze binnen een paar tellen.

Uren later ging de deurbel. Ik, die hier ook nog maar net werkt, wist niet precies welk knopje was voor het openen van de deur beneden. Voor de zekerheid ging ik bovenaan het trappengat staan om te kijken of het ze gelukt was binnen te komen. Nog voordat ik kon kijken naar de gasten op wie ik zo lang – alleen – had zitten wachten viel de voordeur achter mij dicht, als een muur tussen mij en de sleutel die die deur weer zou kunnen openen. De reservesleutel was al eerder nodig geweest en logeerde daarom niet buiten het huis waartoe het behoort, maar verbleef eventjes binnen: achter de muur. 

Op blote voeten, de slaap uit mijn ogen wrijvend ben ik de trap afgelopen, op zoek naar de mensen die de bel hadden ingedrukt. Halverwege kwam ik een vrouw tegen met enkel en alleen een rugzak. Ik heb inmiddels best wat ervaring met ongemakkelijke situaties waarin ik mijzelf niet heb voorgesteld, dus ondanks dat ik verwachtte dat zij niet de reiziger zou zijn die de koffers niet in haar kamer zou kunnen uitpakken, omdat er een dikke muur is tussen haar kamer en ons, stelde ik mij toch voor aan haar. Ik vroeg haar of zij de reiziger was voor wie ik het huis zo snel had schoongemaakt en voor wie ik met mijn neus in de wc-pot heb gezeten, om daarna zonder dank achtergelaten te worden, om daarna nog uren te mogen wachten tot het moment van de verlossing kwam. Waarna ik uit pure beleefdheid per ongeluk een muur bouwde tussen de reiziger en haar kamer en een muur bouwde om mij en het eindeloos wachten heen. 

Ja, zij was de reizigster die had gedrukt op de bel waarvan ik niet wist hoe die werkte. Zij was ook de reizigster die niet erg goed Engels sprak en diens vriend tot mijn grote verbazing met drie koffers die wel een hele inboedel hadden kunnen zijn, de trap op kwam lopen. Ik heb ze maar stilgezet op de tweede verdieping.

Er staat een meisje tegenover je. Haar haren staan alle kanten op en haar ogen zijn dik van de slaap. Zij vertelt je dat je je huis niet in kan. Horen dat je nog eens twee extra trappen op mag, terwijl je koffers meesleept die nog zwaarder zijn dan de muren die ik in een tel gebouwd heb, is niet erg leuk.

Op de tweede verdieping waren ze blij. Ik dacht dat het kwam doordat ze niet verstonden dat ik zei dat het huis ontoegankelijk was, maar blijkbaar waren ze blij omdat het trappengat voor hun ook een prima eindpunt van reis was, wat betekende dat ze eindelijk pizza konden eten. 

Mevrouw heeft alle drie de koffers opengetrokken op de tweede verdieping om mij uiteindelijk een paar slippers en een peuk aan te bieden. Al klikklakkend ben ik met haar naar beneden gegaan om te wachten op mijn baas, terwijl haar vriend pizza ging halen. Ik wist niet wat de baas zou doen aangezien het onduidelijk was of er ergens nog een sleutel te vinden zou zijn. Het zou ook maar de vraag zijn of de sleutel met genoeg snelheid gevonden zou worden, om de gasten nog met een tevreden gevoel binnen te laten. 

Buiten sprak ik met mevrouw. Dat was wat lastig, maar ook heel makkelijk. Zij en haar vriend dachten namelijk niet verder vooruit dan een dag of twee. We hadden dus niet veel stof te bespreken, want het verleden was al geweest en ook daar interesseerde zij zich niet zo in. We hebben gelachen om de vrouwen die voorbij kwamen lopen met een hond en toen kwam mijn baas al aan. Samen met een vriend en de sleutels! Boven aangekomen zaten wij daar met vijf man en twee pizza en heel veel moe. Twee man aan pizza, twee aan thee en ik aan de koffie, mochten we toch samen gelukkig zijn voordat we de deur achter ons dichttrokken, zonder een muur te bouwen dit keer. 

Oost-Zuid-Oost IX Samen op stap

‘You, me, tomorrow…’ met haar vingers maakt ze een wandelgebaar. ‘Akropolis, Syntagma, yes?’ Hoopvol en gelukkig kijkt ze me aan. Ik kijk gelijk instemmend. Ze kijkt me vragend aan. Had ik haar vraag wel begrepen, moest ik er niet langer dan een milliseconde over nadenken? Nee tuurlijk niet. Ik wilde graag met haar op stap. Tuurlijk wil ik iedere dag aan het strand zitten, maar het is nog beter om samen wat leuks te doen en nieuwe dingen te zien. Uiteindelijk was dat wat ik zag helemaal niet zo nieuw. Ik had het al gezien op mijn vier uur durende tour, maar het was heerlijk om het haar en haar dochter door de straten te slenteren. 

We begonnen op Syntagma. Ze namen me mee door alle winkelstraten. Grote winkels, dure winkel, goedkope winkels, kleine winkels en nog meer winkels. ‘No money’ had ze gisteren tegen me gezegd toen ik vroeg of ze met me uit wou. Ik durfde geen winkels in te gaan, omdat ik haar niet in verlegenheid wou brengen. Haar dochter zou uiteraard wat willen kopen, en zij natuurlijk ook, maar dat hadden ze de ruimte niet voor. Dus liepen we in hoog tempo door de winkelstraten. Ik zou later wel terugkomen om te shoppen, mocht ik wat leuks zien. En dat gebeurde. 

Twee dagen later ging ik dan eindelijk naar de kraampje waar we langs waren gelopen. Ik kocht wel 4 sierraden bij hem. De ring deed ik gelijk om en een half uur later was mijn vinger groen van de uitslag. Helaas, misschien was dit het terugkomen dan toch niet waard. Toch voel ik me de koningin van de wereld met mijn nieuwe veroveringen. Ik voel me eindelijk vrouw. 

Laatst keek ik in spiegel en zag voor het eerst wat mannen zien. Niet het meisje dat ik me voel, met de veel te kleine borsten en rondingen die nauwelijks heupen te noemen zijn. Nee, ik zag voor het eerst een vrouw met een eigen wil en een eigen weg. Een eigen verlangen, een stuks zelfstandigheid en zelfredzaamheid. Iets wat veel mannen, maar ook vrouwen afschrikt, maar wat absoluut deel is van mijn kracht. Dit is waarschijnlijk ook deels de reden dat mannen soms zo brutaal zijn naar mij. Ze denken dat een zachte aanpak niet zou werken. Ze moesten eens weten. 

Dachi knuffelde me. Steeds weer en weer. Ik voelde me gevleid door zijn aandacht. Vond het fijn aangeraakt te worden door een man, ook al hoefde er voor mij niet meer aanraking te komen dan dit. We maakten foto’s waarin we elkaar diep in de ogen keken. Ik durf te wedden dat hij ze niet op Facebook durft te zetten, omdat hij dondersgoed weet dat ik zo iets niet wil, omdat ik van nature toch preuts ben naar de buitenwereld toe. Maar ik durf ook te wedden dat hij ze wel op Instagram zet, omdat hij graag wil pronken met de zogenaamde aandacht die hij krijgt. Ik zal het nooit weten. Zolang het maar geen bikinifoto is vind ik het best. Laat hem zijn ego lekker opkrikken.

Hij denkt later beroemd te worden als DJ. Is bereid 200 euro uit te geven aan een villa om vanuit daar een livestream te doen voor zijn 200 volgers, maar kan geen villa vinden welke zo goedkoop is, midden in het hoogseizoen. Teleurgesteld herhaalt hij dagelijks dat zijn zoektocht nog niet volbracht is. Maar een baan zoeken om meer budget te hebben is geen optie. ‘Men are stupid’ zegt Georgia die maar de helft van het verhaal begrijpt en er toch meer van snapt dan de mannen zelf die hun plan het beste plan in de wereld vinden. Ach ach ach wat te doen.

Oost-Zuid-Oost VIII Wie is er dominant

Dit is de derde keer dat ik aan dezelfde kraam kom. de vorige keer hebben we Facebook uitgewisseld en het is hem, tegenstelling tot mij, gelukt mijn naam te onthouden. Ik schaam me lichtelijk en hoop niet dat het hem opvalt dat ik hem niet bij zijn naam noem. De vorige keer heb ik hem gevraagd naar welke eilanden ik zou moeten reizen. Zijn donkere ogen glinsterden en ik moest lachen omdat zijn dikke baard onder zijn mondkapje uitstak. Hij begreep mijn humor niet maar kon er wel om mee lachen. Hij schreef de namen van drie eilanden voor me op op de achterkant van een bonnetje. Welke ik uiteraard een paar dagen later kwijt was. Samen met mijn huisgenote zijn we de de afvalbakken langs gegaan om het bonnetje vinden, om teleurgesteld terug te keren naar ons balkon.

Toch vond het ik bonnetje een aantal dagen later terug. Ik was in de tussentijd al naar een eiland geweest. Aegina was het eiland. Niet zo betoverend als ik me had voorgesteld. Het eiland had alles. Een kerk, kleine straten, authentieke uitstraling, standjes veel zee en fantastisch uitzicht op de omliggende eilanden. Het was een droomwereld. Toch kon ik niet genieten als een koning. Ik zou niet zeggen dat mijn verwachtingen te hoog waren, het eiland viel ook niet tegen. Toch was er iets wat mijn plezier in de weg zat. Ik heb daar ook niemand ontmoet. Geen vrienden gemaakt. Hoewel ik wel een tientje vond op de grond. Niemand zag dat ik het opraapte en in mijn portemonnee deed. Zelfs niet de politieagent naast wie ik stond.

Nu stond ik hier dan bij de kraam. Nu moest ik hem vertellen dat ik naar geen een van de eilanden was geweest welke hij mij had geadviseerd. Als reactie begon hij een monoloog over hoe je je vakantie hier zou moeten indelen. De eerste twee keren had ik dit gewaardeerd. Het gaf me richting en een beeld van alle mogelijkheden. Nu, naar het einde van mijn vakantie toe, was het alleen maar vervelend dat ik het in zijn ogen blijkbaar niet juist had gedaan. 

Mijn nieuwe huisgenoot, Buddy, noemt mij steeds een good girl als ik het vertel over mij en hij het goedkeurt. Ik voel me net een hond maar merk toch dat het mij ergens ook een gevoel van waardering en voldoening geeft als ik het goed doe. Ik mag deze man niet, hij speelt op die manier met mijn gevoelens en is heel druk bezig met het bewerkstelligen van dominantie. Stoere verhalen over hoe hij zijn eigen vissersboot heeft, waarop hij de baas is. Hoe hij commandant was in het leger. Ik word bang van deze man. Zijn ogen staand vriendelijk, maar zijn lichaam straalt wat anders uit. Hij zit met zijn benen wijd, armen gespannen en voeten bloot. Hij leeft in een andere wereld dan ik. In mijn wereld wordt er geen belang gehecht aan macht of orde in die vorm. In mijn wereld is iedereen gelijk en heeft iedere mening een macht. Geen enkele feit is op zichzelf staand of wordt als volledige waarheid aangenomen. In zijn wereld is zijn wil wet. Met diezelfde blik kijkt de man van de kiosk nu ok naar mij. 

Nee heren, ik pas. Laat mij mijn gang maar gaan.

Oost-Zuid-Oost VII De toekomst voorspellen

Lieve Georgia, hier zitten we dan weer samen aan het strand. Mijn haren voelen anders. Veel dunner en korter. Ik kan namelijk net bij Xara vandaan. Zij heeft met haar zachte handen, mijn haren gewassen verzorgd en geknipt. Met mijn nieuwe lokken voel ik me al hernieuwd. In het water wordt ik geaaid door mijn eigen haren. De golven dragen ze mee. 

Je ene dochter is 22 jaar, je andere dochter 9. Jouw dochter heeft  net als jij op haar 20e een kind gebaard. Je bent al oma, ook al ben je nog zo jong. Samen wonen jullie in een huis. Het is net als in turkije, heel gebruikelijk om altijd bij familie te wonen. Op jezelf gaan zonder partner is onbetaalbaar. Daarom wonen jij, je dochters en je kleinzoon samen in een huis. 

Xara woont ook bij haar moeder. Met haar korte pittige kapsel ziet ze er uit als een onafhankelijke vrouw die haar zaakjes wel regelt. Haar ogen zijn warm en zelfverzekerd. Haar houding een beetje afstandelijk wat doet vermoeden dat ze erg zelfstandig is. Maar ik had het mis. 

Ze woont bij haar moeder en kan de steun nu goed gebruiken. Ze is eenzaam en  net gedumpt. Ze had het niet zien aankomen aangezien ze praktisch al samenwoonden. Ze kan maar niet begrijpen waarom hij het uit heeft gemaakt. Het ging toch zo goed?

Als we terugkomen van een avond uit moeten we nog even wachten op de tram. Ik zit op een paaltje. Op het paaltje staat een piemel getekend welke nu precies naar mijn kruis wijst. We lachen. Haar gave gezicht wat onder de foundation zit vertoont lachrimpels en haar pupillen worden groter. ‘Je gaat lachen om wat ik nu ga zeggen’  antwoord ze mij als ik haar vraag wat zij morgen op haar welverdiende vrije dag gaat doen. ‘Ik heb Georgia gevraagd of zij iemand kent die mij kan helpen. Morgen om zes uur gaan we samen naar een vrouw, lke tarotkaarten voor mij gaat lezen.’ Ik had verwacht dat ik inderdaad zou lachen, maar ik zie hoe ze worstelt met al het onbegrip en kan me goed voorstellen dat een beetje duidelijkheid, maakt niet uit uit welke hoek het komt, haar goed zou helpen. Ik lach niet en knik instemmend toe. Ze kijkt verbaasd en bijna teleurgesteld terug. Misschien had ze gehoopt dat ik het absurd zou vinden, dat ik vond dat het leven al duidelijk genoeg was, dat dat haar richting zou geven. Maar nee, ik stem met haar in en zij verdwaalt nog verder in haar zoektocht.

Oost-Zuid-Oost VI De Turk

Na een bepaald tijdstip wordt er hier geen koffie meer verkocht. Nergens meer. Als ik de man in lichte paniek aan kijk en vraag waar ik dan wel koffie kan halen, nadat ik al meerdere restaurants ben afgegaan, vraagt hij het aan zijn buurman. Ja, het restaurant hiernaast heeft dan toch echt koffie voor mij. Er zit niemand, maar dat doet er vandaag eventjes niet aan toe. 

De Turk aan het strand wou ook. Hij sprak me aan, in het Turks. Niet wetende dat ik – Hollands meisje, blond haar – hem zou begrijpen. Verbaasd vroeg hij mij of ik Turks sprak. Het antwoord was ja. We voelden allebei hetzelfde. De enorme opluchting om eindelijk een soortgenoot te vinden. Letterlijk dezelfde taal spreken. Het ging me zo vloeiend af, ik zweefde op de woorden. Het gesprek vormde zich zo simpel zo onschuldig. We spraken, niet omdat we perse meer van elkaar wilden weten, nee wij wilden delen met elkaar. Hij keek me indringend aan. Zijn ogen dwaalden niet, maar bleven staren. De lichte rimpels en het begin van een sinaasappelhuid verraden dat hij de dertig gepasseerd was Zijn haren waren donker en krulden licht. Zijn baardje glom van het water. Het zout plakte aan zijn wangen. Langzaam stak hij zijn hand uit en haalde heel voorzichtig een vuiltje was bij mijn oog. Ik bedoel er niks mee hoor! Verontschuldigde hij zich, maar zijn glimlach zei wat anders. Ik besloot hem toch maar te geloven. Hij had me immers al uitgenodigd om samen eens wat te gaan doen, en daarna had hij ook gezegd dat hij niet in de romantische zin bedoelde. 

Toch, toen wij eenmaal het water uit waren en van elkaar hadden ontdekt waar onze handdoeken lagen, bleef hij naar mij kijken. Xara, de vriendin van Georgia, zat tussen mij en de Turk in, samen met nog wat andere vakantiegangers. Misschien dacht hij wel dat ik steeds naar hem keek al ik mijn blik of Xara richtte. Misschien was dat de reden dat hij maar bleef kijken. Misschien ook wel omdat dat de enige manier was waarop hij – zonder onbeleefd te zijn – aan mij kon duidelijk maken dat hij het toch wel in romantische zin bedoelde. 

Terwijl ik zijn blikken ontwijk pieker ik over wat ik moet doen. Met zijn verweerde huid, te vele en indringende blikken en zijn vervelende staren, wil ik hem eigenlijk niet meer zien. Aan de andere kant verlang ik vurig naar de soepelheid, het kinderlijke en het gemak van het delen van dezelfde taal. 

Hij kwam nog naar me toe om mijn nummer te vragen. Georgia en Xara maakten hem belachelijk. Dat deden we sowieso bij alle mannen, maar dit was anders. Ik had al begrepen dat grieken en Turken elkaar niet zo goed liggen. Maar dat het zo erg zou zijn had ik niet verwacht. De blikken spoten vuur en er werd getuft. Vuile Turken. Wie had gedacht dat een oorlog gevochten door een totaal andere generatie nog steeds tot wroeging zou leiden tussen generaties die die keuzes vroeger niet hebben hoeven maken. 

Ondanks de protesten van de dames kwam de Turk nog twee keer terug om gedag te zeggen. Tot ergernis toe. Ik hoopte dat mijn ergernis zou zakken. Maar toen hij mij vandaag appte om af te spreken, gebruikte hij helaas de verkeerde woorden. Ik hoopte dat hij met of zijn vrienden of met mijn vrienden erbij wilde afspreken. Hij koos ervoor om te vragen of hij mij een hele mooie plek mocht laten zien. Ik hou er niet van om met onbekende mannen naar onbekende plekken te gaan. Ik had toch geen tijd vandaag, dus dat heb ik hem gezegd. Hij reageerde met woorden waar ik de betekenis niet van ken. Mijn naïeve ik zegt dat hij wel netjes heeft gereageerd. Mogelijk nodig ik hem uit om bij mij mijn vrienden op het strand te komen zitten. Maar ik ben bang dat het tot ruzie leidt. Ik zal het eerst vragen aan mijn vrienden, ik hoop dat ze het leuk vinden. Er is genoeg zand om de strijdbijl in te begraven. Die optie bestaat natuurlijk ook nog.

Oost-Zuid-Oost V Eiland

Hier mag het dan. Eindelijk alleen aan het stand. De zon is fel. De wind aait zacht. De bergen stralen rust uit. De bootreis was aangenaam. Ik vroeg uit beleefdheid aan twee mensen of ik naast ze mocht zitten. Dat mocht niet. een bankje verder mocht ik naast een meisje gaan zitten. Ze zei niets, maar keek vriendelijk uit haar ogen. Ze moet van mijn leeftijd zijn geweest. Ze is iets dikker dan dat ik ben en is de hele reis bezig op haar telefoon. Ze kijkt niet op om tussen het gereedschap en de reddingsboot door naar het uitzicht te kijken. Niet veel later staat daar het stel waar ik niet naast mocht gaan zitten. Ze blokkeren het uitzicht en doen hun mondkapjes af om te roken. Ze hebben een anders soort vloeitjes waardoor het langer duurt voordat de shag op is. Het lijkt wel alsof ze eeuwen blijven staan. Ondanks dat ze mij een beetje ongelukkig maken, lijken ze samen wel gelukkig te zijn. Zij met haar bruine haren en hij met zijn grootste lengte. Uiteindelijk blaast de zeewind hun sigaretten uit en kunnen ze weer zitten daar waar ik niet welkom was. 

Nu zit ik hier aan het strand. Het duurde even tot ik het gevonden had. Ik had wilde verhalen gehoord over kanoën, kajakken en paardrijden. Dat zou allemaal moeten kunnen hier op dit eiland. Ik had me erop verheugd om mijn haren los te gooien en galopperend door het eiland te gaan. Helaas kon ik zoiets niet vinden toen ik eenmaal aangekomen was. Alles wat online staat met het label touring office, tourist office, was voor de verhuur van motoren of auto’s. En net vandaag heb ik het roze pasje wat mijn rijbewijs moet voorstellen, thuisgelaten. Helaas. Dus moest de benenwagen mij naar de toeristische trekpleisters brengen. Alleen was de keuze beperkt, en de keuze die er is, is minstens drie uur lopen. Er is geen openbaar vervoer. Dus besloot ik maar gewoon naar het zuiden te lopen.
Onderweg was ik op zoek naar een restaurant om te kunnen schrijven. De weg was lang en de keuze reuze. Het lijkt wel alsof iedereen die hier woont, ook een café heeft. Deze mensen leven van toerisme. De straten staan vol met winkels. Op de stoep staan kraampjes met fruit en mondige verkopers. Als ik langs de zee loop zie ik scholen met vissen. Kleinen groot, strikt gescheiden van elkaar. 

Wanneer ik eindelijk de keuzestress de baas ben en mij neerzet aan een tafel komt het denderende geluid van het straatverkeer mij hard in de oren.  Hier kan ik niet schrijven. Toch bestel ik een koffie. Zwart en heerlijk. ‘Warm?’ vraagt de ober mij verbaasd. Jazeker, warm. Ijskoffie probeer ik wel een andere keer. 

Ik leg het geld op tafel en begin aan mijn route. Ik heb gegoogled, maar wist niet welke route ik moest kiezen. Ik besloot me te houden aan mijn oorspronkelijke plan en maar gewoon via de kust naar het zuiden te lopen. De weg lijkt goed te gaan, maar dan ineens verdwijnt het voetgangerspad. Ik loop door het onkruid en op de weg. Hoe minder voetpad er is, des te beter wordt het uitzicht. Ik heb weinig tijd om ernaar te kijken. Al mijn aandacht gaat naar het ontwijken van auto’s brommers, scooters en gaten in de weg. Onderweg kom ik meerdere mensen tegen die op een eenpersoons strandje zitten. Ze hebben zich geïnstalleerd met een parasol en duiken zo nu en dan het water in. De bergen aan de overkant staren naar de hemel. 

Als ik een strand vind met een stuks of veertig mensen, besluit ik me bij hen te voegen. De gezelligheid doet met goed. Er is geen hotel te vinden hier in de buurt, het zullen we allemaal locals zijn. Ik voel me een van hem. Verbonden door de zon en de wind die ons samenvoegt.

Oost-Zuid-Oost IV Mannenkijken

Georgina van het strand welke zo leuk speelde met de aandacht van de Georgiër en Italiaan, kwam ik vandaag weer tegen. Maar niet voordat ik haar vriendin tegenkwam. We groetten elkaar. Tegen de jongens was ze kort af geweest en ze ziet er met haar puntige wenkbrauwen en kort pittig kapsel nou niet bepaald vriendelijk uit.
Toch kwam ze zonder twijfel direct naast me zitten. Terwijl zij zich installeerde keerde ineens het meisje van een paar meter verderop zich naar mij. “Kom jij ook uit Nederland?”. Ik had haar al zien zitten. Ik had al gehoopt dat ze contact zou zoeken. Zij was immers ook een vrouw alleen. Met haar blonde haren en ontzettend bruin lijf had ik haar niet direct Nederlands ingeschat. Nu moest ik met twee mensen tegelijk een gesprek voeren, iets wat mij niet altijd even gemakkelijk afgaat. Hun ogen ontmoetten elkaar en er was sprake van een verbintenis. Drie dames allemaal alleen op het strand en zo toch samen. Engels was niet ons sterkste punt, maar het was goed genoeg. Omstebeurt gingen we zwemmen. Lettend op elkaars spullen. Met genot namen we de koude drankjes van de standverkopers aan.

Aan het Nederlandse meisje vertelde ik mijn levensverhaal. We hadden verder namelijk niet veel meer gemeenschappelijk waardoor het gesprek dood liep. Ik deelde mijn verhalen en zij vroeg zich af hoe je al zo veel kan meemaken als je nog zo jong bent. Op dat soort momenten ben ik mijn moeder dankbaar dat ze mij heeft geleerd niet bang te zijn (of wel, maar vergeet niet dat angst ook weer wegebt) en te gaan voor wat je wil. Ook al past het misschien niet altijd in het ideale plaatje.

Georgia voegde zich bij ons op het moment waarop het Nederlandse meisje ons verliet. Ze werd opgehaald door haar Athense vriendje. Ze leken met hun gereserveerde uitstraling goed bij elkaar te passen. Of misschien was dat wel gewoon mijn vooroordeel.

Dat ik – haar mogelijke rivale op het gebied van flirten – er was leek Georgina niet te storen. Het tegendeel juist. Ze groette me hartelijk en liet haar lachrimpels stralen. Het een vredige uitdrukking ging ze naast me zitten en sprak tegen me in een taal die ik niet begreep. Woorden vlogen in het rond en ik kon ze niet grijpen. Haar vriendin keek ongeïnteresseerd weg en had duidelijk geen zin om te vertalen. Georgia was 43, al oma en ze had nog een dochter van ongeveer 9 jaar. Haar haren puntig, haar borsten hangend en haar huid tot het maximale bruin. Op handen en voeten kwamen we erachter dat we een aantal dingen gemeen hadden. Mannen zijn stom, we houden beide van zwemmen en mannen kijken, en we drinken graag bier. Meer was niet nodig een ietwat gekke vriendschap te laten ontstaan. Ik voel me veilig bij haar, ze is als een soort moeder met haar kennis van het land en de taal, maar ook is zij als een vriendin bij wie ik af en toe op de rem moet trappen, omdat zij dat zelf niet kan (of wil). De manier waarop haar bruine ogen over het strand vliegen, op zoek naar contact, maakt mij warm van binnen. Ze is zoekende en komt er openlijk voor uit. Zij weet het ook niet, en vindt het niet erg. Ze kent alle mensen die regelmatig op dit stuk strand komen en wens ze allemaal een fijne dag toe.De vriendin van Georgia, waarvan ik de naam pas na twee dagen leer kennen, is minder open, maar net zo zoekende. Xara’s relatie is net uit. Ik maak op uit de hoeveelheid liefdesverdriet dat het niet haar keuze was om uit elkaar te gaan. Ook met haar heb ik gemeen dat mannen niet altijd de leukste wezens op aarde zijn. Op het moment dat ik met Georgia grappen maak over de mannen, kijkt zij verdrietig weg. Ze is er nog niet aan toe om mee te doen.
Haar Engels is goed. Haar haar zit altijd goed. Het is kort en geblondeerd en haar mooie kuif blijft ondanks ze zeewind altijd goed zitten. Ook zij kan niet bruiner worden dan ze al is. Ze wou graag kinderen, maar is nu blij dat ze geen kinderen heeft genomen met deze man. Ze is 41 jaar, maar lijkt zich niet druk te maken om haar biologische klok. Zo ook mijn huisbaas. Zij is ook 43 en probeert nu kinderen te krijgen. IVF overweegt ze niet. Blijkbaar kennen ze hier niet de druk van de biologische klok zoals wij deze kennen.

Oost-Zuid-Oost III Eenzijdige vlinders

Maja, o Maja wat ben je mooi. Met je donkere haren en stralende ogen. Ik kan uren naar je kijken. En die kans geef je me ook. Wat was ik blij toen jij me jouw nummer gaf.
Ik was al eerder blij toen ik je zag. Niet alleen wegens je schoonheid, maar ook omdat jij net als ik als dame alleen aan het strand kwam liggen. Ik hoopte al dat wij maatjes zouden worden, maar dat ik ook nog zo lang naar je mocht kijken dat had ik niet durven dromen. Ik hint zo veel naar je als ik kan. Ik zorg ervoor dat je me niet betrapt het op het staren, maar je mag best weten dat ik je zie. Als ik vraag of je mijn bikinibandjes goed wil doen raak je me niet langer aan dan nodig. Als ik je een van vele complimenten geef, blijf jij koeltjes reageren. Als we beginnen over boyfriends en ik ruimte laat voor invulling, laat je deze leeg. Als we samen een foto maken kom jij niet dichter bij mij staan dan nodig. Jammer Maja, jammer. Ik had zo gehoopt dat jij mij ook zou zien zitten.

Oost-Zuid-Oost II Zwevend zwemmen

Het was een moeilijke tocht, maar toch had ik dan eindelijk mijn verblijf gevonden. Aan de deur herkende ik haar naam niet op de 20 deurbellen. Voor het grote flatgebouw stond ik daar dan. Te zweten en te wachten tot ze zou reageren op mijn bericht. Er komt een hoofd van het balkon van vier hoog. “Hey!” riep ze. Ze zag er anders uit dan ik had verwacht. Ze was ouder en minder oprecht dan ik had verwacht. Wist precies te zeggen wat een verloren toerist wilde horen, zonder echt eerlijk te zijn. Ze liet me haar huis binnen waar we lang met elkaar kletsten, zonder dat ik haar echt leerde kennen. In de rommelige woonkamer met zwarte leren banken vertelde ik haar over mijn donorfamilie en over hoe mijn ouders geen kinderen konden krijgen. Ze begon te lachen en leek bijzonder weinig begrip te hebben voor de complexiteit van de situatie.
Dit gebeurt helaas vaker en ik wordt er steeds beter in om dit van me af te laten glijden. Zij deelde maar weinig over haar familie, maar verzekerde me er wel van dat ik niet eenzaam zou zijn hier in dit land. Terwijl we praatten deed ze de afwas en maakte het hele huis schoon. Blijkbaar had ze daar voor mijn komst nog geen tijd voor gehad. Of het was een hint dat ze niet met me wilde kletsen. Ik wist het niet en ben voor het gemak maar uitgegaan van mijn eigen behoefte.

Het huis was groot en klein tegelijk. Te klein voor de vier kamers die er in zitten. Nog kleiner door de rommel. Overal ligt wel iets. De keuken heeft te veel borden en bestek. In elke lade vind je wel een van deze. In het gat waar een inbouwoven hoort te zitten, rust een mini oven met kookplaat erop. Welke op zijn beurt weer bovenop een oude magnetron staat. Het zeil wat op de keuken geplakt is, om deze te laten passen bij de rest van de zwarte leren woonkamer, valt langzaam van de kastjes af.

Mijn slaapkamer is prima. Een sleutel kreeg ik er niet bij. De badkamer heeft ook geen sleutel. Er liggen nog haren van de vorige gast op de grond. Deze bleven aan mijn benen plakken toen ik yoga deed. Ach die goede gewoonte. Zal ik nu terwijl ik eindelijk tijd heb deze ochtend routine kunnen vasthouden?
Ondanks dat ik een nacht niet had kunnen slapen door de reisstress besloot ik toch even naar het strand te gaan, om daar alle onrust van me af te laten spoelen. Op de terugweg zou ik mijn eerste Griekse maaltijd nuttigen.

Het strand was dichtbij. Al snel kom ik erachter dat je geen kaartje hoeft te kopen voor de tram. Dit worden goedkope ritjes dus.
Het strand was anders dan ik had verwacht. Google Maps Streetview liet mij zien dat het zand donker was en dat er maar weinig mensen waren ondanks dat het een zonnige dag was. Mijn vermoeden was dat dit geen stand was om uren op door te brengen. Maar ik had het mis. Het hele strand lag vol, het zand is geel en het water doorzichtig. Ik liep voorbij de strandbedden en vond een plekje in het zand. Waardevolle spullen had ik thuis gelaten, zodat ik me daar geen zorgen over hoefde te maken als ik met mijn hoofd in het water lag. Dit lukte niet helemaal, want nog steeds was ik bang dat iemand er vandoor zou gaan met mijn handdoek en kleine beetje cash. Eenmaal terug op het land kwam het dan eindelijk toch, de ontspanning.Totdat er twee jongens naast mij kwamen zitten. Kijken en kijken. Niks zeggen. Duidelijk mijn aanwezigheid merken, maar niets uitdoen. Ik werd er zenuwachtig van. Voelde me bekeken zonder dat er werkelijk blikken op mij gericht waren. Ik probeerde oogcontact te mijden, voelde me geïntimideerd. “Georgina, Georgina, you are so beautiful!” riep de jongste met kaal hoofd en dikke wenkbrauwen tegen een veel oude vrouw die zijn moeder had kunnen zijn. Zij bloeide op en lachte terug naar hem. Ze leek de spot met hem te drijven. De blik in haar ogen verried dat zij alleen uit was op de aandacht. Haar kleine bikini en veel te bruine lijf, riepen uit dat ze wilde dat heel het strand wist dat zij mooi gevonden werd. Haar rimpels verrieden dat die mening niet bij iedere jongere zou opkomen.
“You want to play racket?” vroeg de jongste. “No.” Was mijn korte antwoord. Hij keek me kort aan. Zijn bruine ogen verrieden niks. Was hij dan misschien toch oprecht en niet bezig met een of ander toeristisch dubbelspel waarin hij zo veel mogelijk vrouwen versiert ongeacht leeftijd?
“But thank you for offering” voegde ik eraan toe. Een kleine glimlach van zijn kant. Dit was genoeg voor hem om het gesprek te beginnen. Alle standaard vragen over hoe mijn dag was en mijn afkomst kwamen voorbij. Al snel werd het duidelijk dat deze heren heel anders waren dan ik ze had ingeschat. De oudste was gespierder. Hij is net zo oud als ik. Hij heeft halflang haar en spreek weinig Engels, maar heeft een lach die in alle talen juist begrepen wordt. Ik vroeg me af of ik met een van deze heren naar bed zou willen gaan. Dit vraag ik me immers altijd bij iedere man af, maar nooit voel ik me op mijn gemak genoeg. Maar soms voelt het goed genoeg om ze toe te laten in mijn fantasie. Deze heren kwamen echter voor beide niet in aanmerking. Helemaal toen eenmaal het hoge woord eruit was.
Ik had ooit een soort van vriendje, welke niet bijzonder snugger was, maar heerlijk in bed. Hij wilde beroemd worden met muziek, maar kon het niet opbrengen om ooit ergens op tijd te komen, of om überhaupt te komen opdagen. Deze twee heren op het strand wilden beide beroemd worden als DJ, zo blijkt. Toen dat er eenmaal uit was, kon het gesprek ook nergens anders meer over gaan. Misschien ben ik bevooroordeeld door mijn ex, maar misschien zijn deze heren wel net zo ambitieus, maar hebben ook zij geen zakelijk vermogen. Dat is wel wat ze uitstralen. Jong en slungelig net als mijn ex. Vol woorden, met weinig daden. Nee, zeker niet dat ik met hun naar bed zou gaan.

Oost-Zuid-Oost I Van hier naar daar

Hij keek me aan. Ik keek terug. We wilden beide onze blikken niet laten varen, maar mijn manieren maakten toch dat ik mijn blik afwendde. Deze onbekende hier op het vliegveld, met jou had ik een klik. Hoe kort het moment ook mocht duren.

Ik hoopte dat dit het begin zou zijn. Het begin van een reis vol overweldigende avonturen, maar ik durfde niet voort te zetten en keek weg. Ik zette mijn weg voort. Naar de gate.

De laatste keer dat ik in het vliegtuig zat, zat ik naar een fantastisch mooie man. Wij maakten geen ruzie om de armleuning, maar deelden deze met plezier met elkaar. Hij was deelgenoot van een fantasie die mij de hele vlucht wakker hield. Ook nu hoopte ik op een prettige reisgenoot, maar dit keer kwam er niemand naast mij zitten.

De vlucht was lang en vermoeiend. Ik kon geen oog dicht doen, ondanks dat ik de nacht had doorgehaald. Nog steeds was de vermoeidheid op mijn geest, maar de wil om naar het strand te gaan en mijn maag te vullen is groter. Al is het maar eventjes. Alle beetjes tellen.

Hier verlang ik al zo lang naar. Het zand tussen mijn tenen de onrust uit mijn lijf. Dobberen en zweven. Het rustig laten gaan. Nu ben ik hier, onzeker van wat er komen gaat en vol goede moed. Treed ik toe in het nieuwe leven.

In het licht

Haar haren vangen de wind
De bril is beslagen
Daar vliegen alle wonderen
Zo voorbij hier in de wind

Omhooggeven richt zij haar blik
Verder dan de horizon reikt
Voorbij haar dromen
Naar daar waar het ideaal lonkt

Meevevoerd in de stroming
Hangt zij daar in de lucht
Zingend op de golven
Blinkend in het licht

In de helderheid gevangen
Ontmoet daar de ziel
het ultieme verlangen
van hier en nu